Font Size

Czcionka
alexjones.pl Inne Historia Komunistyczna Partia Zachodniej Białorusi jako narzędzie rewolucyjnych ambicji ZSRR
Kategoria: Historia   Wtorek, 22 wrzesień 2015 17:13 Napisał

Komunistyczna Partia Zachodniej Białorusi jako narzędzie rewolucyjnych ambicji ZSRR

Rewolucja rosyjska była przede wszystkich rewolucją religijną. Marksizm, w imię którego ta rewolucja była przeprowadzana, występował tam w charakterze nowej wiary, nowej religii, dla której nie było miejsca dla Boga. Było zaś miejsce dla wiary w materię, jako absolut. Na miejsce dawnego społeczeństwa komuniści chcieli zbudować „nowy świat”, bez Boga i moralności. Nie zawsze i nie wszyscy zdajemy sobie sprawę, jak niewiele im brakowało. 

Pod skrzydłami jednego ugrupowania czyli Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi, działającej w latach 1923-1938 na terenach II Rzeczpospolitej, w myśl leninowskiej zasady, że „socjalistyczna rewolucja w Europie nie może być niczym innym, jak tylko wybuchem masowej walki wszystkich niezadowolonych i uciskanych”, komuniści postanowili pod swoimi sztandarami skupić wszystkie żywioły białoruskie niezadowolone i rozczarowane w stosunku do Polski, jej polityki narodowościowej i społecznej. Stąd w życiu społeczeństwa białoruskiego w Polsce rozpoczęła się, tak bardzo charakterystyczna dla całego ruchu białoruskiego, rywalizacja dwóch orientacji: zachodniej szukającej oparcia w Polsce oraz wschodniej - w Sowietach. Jak sama nazwa wskazuje, KPZB przyjęła opcję wschodnią.
Charakterystyczną cechą programu oraz taktyki Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi w pierwszych latach jej istnienia była chwiejność i niezdecydowanie. Taktyka oraz podstawy ideologiczne KPZB kształtowały się dopiero w toku walki z polską państwowością, w dużej mierze w uzależnieniu od polskiej polityki narodowościowej. Zwalczając poczynania programowe rządu polskiego w stosunku do Białorusinów, KPZB przeciwstawiała im swój własny program, który stopniowo uzupełniała i rozwijała. Wychodziła z założenia, iż „nacjonalistyczna polityka rządów „przedmajowych” spowodowała wzrost nastrojów rewolucyjnych wśród mas białoruskich. Partia powinna wykorzystać sytuację i stanąć na czele ruchu rewolucyjnego”.

Jako cel ostateczny II Konferencja KPZB stawiała oderwanie tzw. Zachodniej Białorusi od Polski i przyłączenie do Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Na specjalne podkreślenie zasługuje fakt, że II Konferencja KPZB w swych rezolucjach traktowała wieś białoruską, jako jednolitą, niezróżnicowaną pod względem społecznym i politycznym całość, którą przeciwstawiała władzy polskich „obszarników i kapitalistów”. Ponadto powstanie zbrojne białoruskich mas przeciwko Polsce, traktowała jako rzecz realną do której należy dążyć.

Po śmierci Włodzimierza Lenina i dojściu do władzy Józefa Stalina, bolszewicy zmieniają dotychczasowe idee, mówiące o wolności narodów i ich samostanowieniu. Tym samym modyfikują równocześnie w bardzo poważny sposób dotychczasową taktykę partii.

W programie KPZB stanowczo biorą górę postulaty społeczne. Hasło walki z polskością zostało zamienione na hasło walki z polską burżuazją i rządami burżuazyjnymi ręka w rękę z polskim proletariatem. Hasło zbrojnego powstania Białorusinów przeciwko Polsce zostało odrzucone, natomiast podkreślano z całym naciskiem, iż połączenie tzw. Zachodniej Białorusi z Białorusią Sowiecką możliwe jest jedynie na drodze dobrowolnej ugody między Polską i Białorusią po zwycięstwie rewolucji socjalnej w państwie polskim, obaleniu obecnego ustroju i wprowadzeniu w Polsce rządów sowieckich. Jako konsekwencję zmian powyższych KPZB rzuciła nowe hasło: „braterstwo i współpraca ludu pracującego Polski i Białorusi niezależnie od przynależności narodowej”.

Rezolucja III Konferencji KPZB głosiła: „Partia powinna wychowywać masy pracujące w duchu klasowego, proletariackiego internacjonalizmu, jako gwarancji usunięcia odosobnienia narodowościowego oraz ustanowienia rewolucyjnej jedności zmagających się mas całej Polski”. Nowością była rewizja poglądów partii na zagadnienie „białoruskiego narodu pracującego”. Pogląd iż naród białoruski jest pod względem społecznym niezróżnicowany czyli obcy jest mu podział na zwalczające się wzajemnie klasy społeczne, zostaje odrzucony i potępiony jako niezgodny z zasadami marksizmu. Za podstawę klasyfikacyjną brane były względy gospodarcze, czyli sytuacja ekonomiczna poszczególnych mieszkańców. Na wsi całą ludność podzielono na pięć grup: 1. proletariat wiejski, żyjący z pracy rąk; 2. właścicieli gospodarstw karłowatych, dorabiających na własne utrzymanie pracą zarobkową; 3. drobnych rolników, gospodarczo samowystarczalnych; 4. chłopów zamożniejszych; 5. „kułaków, chłopów zamożniejszych, tylko od czasu do czasu korzystających z pracy najemników. Każda z tych grup, zdaniem partii, posiada odmienną wartość rewolucyjną i dlatego inaczej powinna być traktowana. Bezwzględnie wrogą, a co za tym idzie zwalczaną grupą jest „kułak”.

Spośród grup społecznych, wchodzących w skład KPZB, za najmniej pewną komuniści uważali inteligencję białoruską, zajmującą w dodatku stanowiska kierownicze w partii, wobec absolutnego braku inteligencji proletariackiej szczerze komunistycznej. Stąd VII plenum CK KPZB nakazuje: „należy wzmocnić krytykę i nacisk mas drogą odpowiednich rezolucji, korespondencji, itp. na ujawniające się poglądy białoruskiego ruchu radykalnego, celem utrzymania w ryzach białoruską inteligencję”.
W latach 30–tych dwudziestego wieku partie komunistyczne działające w poszczególnych krajach przestają być samodzielnymi i samodecyzyjnymi ugrupowaniami. Rolę nadrzędną przejmuje Wszechzwiązkowa Partia Komunistyczna (bolszewików), której nie odda jeszcze długo po zakończeniu II wojny światowej. KPZB zostaje rozwiązana przez Józefa Stalina w 1938 roku. Większość jej członków zostaje oskarżona o kolaborację z władzami polskimi i następnie zamordowana.

Reasumując: KPZB odegrała rolę „konia trojańskiego” jaki posłużył bolszewikom w podboju nowego państwa. Sowieci sami nie byli w stanie, bezpośrednio wpływać na społeczność zamieszkującą tereny wschodnie II Rzeczpospolitej. Musieli mieć swoich przedstawicieli i agitatorów przedstawiających „rzeczywistość w krzywym zwierciadle”. Dopóty, dopóki „słudzy” byli użyteczni, byli tolerowani a czasami nawet nagradzani przez swoich wschodnich towarzyszy. Jednak, kiedy interesy bolszewików nie do końca szły w parze z interesem białoruskim, partia zostaje rozwiązana zaś działacze wymordowani.

Unia Europejska jako tzw. „zachodni kołchoz”, też potrafi nagradzać swoje wierne sługi, rozdzielając wśród nich „tzw. ciepłe posadki”. Jednak nigdy nie posuwa się względem swoich „agitatorów”, do czego posunęli się bolszewicy. Jednym słowem - dalej ich potrzebuje! Ale na jak długo i jak im ostatecznie zapłaci? Czas pokaże.

Benedykt Rutkowski


Polub nas na facebooku

Oceń ten artykuł
(28 głosów)



Jeśli chcesz skomentować, ale nie używasz portali społecznościowych, możesz użyć naszego niezależnego systemu komentarzy.
Żeby to było możliwe, należy musisz mieć w naszym portalu zarejestrowane i aktywowane konto użytkownika, a także musisz być zalogowany. Rejestracja trwa chwilę i jest bezpłatna.
Rejestracja w portalu
Logowanie
Ostatnio zmieniany Wtorek, 22 wrzesień 2015 20:41
alexjones.pl Inne Historia Komunistyczna Partia Zachodniej Białorusi jako narzędzie rewolucyjnych ambicji ZSRR