Font Size

Czcionka
alexjones.pl Informacje z Polski Publicystyka Kierownicza rola PZPR
Kategoria: Publicystyka   Sobota, 01 grudzień 2018 10:03 Autor: Andreas

Kierownicza rola PZPR

Kierownicza rola PZPR Elvert Barnes/Flickr/CC BY 2.0

 

Ustawa z 27 czerwca 1997 r., o partiach politycznych (art. 1, ustęp 1) mówi że „partia polityczna jest dobrowolną organizacją, występującą pod określoną nazwą, stawiającą sobie za cel udział w życiu publicznym poprzez wywieranie metodami demokratycznymi wpływu na kształtowanie polityki państwa lub sprawowanie władzy publicznej”.

Po przeczytaniu tej ustawy wiemy (?) co robi i czego nie robi partia polityczna w Polsce.

W systemach demokratycznych funkcje partii politycznych postrzegane są jako siły/ugrupowania społeczne, które aktywnie mobilizują struktury społeczeństwa. Są zakorzenione w tradycji narodu i jego historii, czyli wyrastają niejako z potrzeb i oczekiwań społecznych. To oczywiście przekłada się na wynik w walce politycznej. Wygrywająca wybory partia lub partie (w przypadku koalicji) otrzymuje legitymacje społeczną do kierowania państwem. Oprócz tego partie polityczne spełniają funkcję aktora/podmiotu polityczno-instytucjonalnego, który bierze aktywny udział w życiu publicznym i kształtowaniu polityki państwa i ma wpływ na kierunek jego rozwoju.

W systemie demokratycznym partie polityczne są wiec pomostem łączącym państwo i jego obywateli.

W systemach niedemokratycznych rola partii politycznych ma charakter nakazowo – kierowniczy. Partie dążą do objęcia kontrolą wszelkich form aktywności społeczeństwa pod rożnymi pozorami, powołując się w tym celu na demokratyczne zasady. Dominuje zjawisko fasadowości, stopniowo zacierają się różnice między sferą publiczną i prywatną. Kształtują się elity polityczne, mające najczęściej poparcie w biznesie i jego grupach interesów. Partia obejmując władzę w państwie, przejmuje lub stara się przejąć pełnie kontroli nad obywatelami, którymi próbuje manipulować i prowadzić politykę na zasadzie „dziel i rządź”. Legitymizacja poczynań rządzącej partii ma miejsce poprzez „demokratyczne” wybory, które w rzeczywistości nie maja nic wspólnego z demokracją (przykładem są wybory z tzw. list partyjnych).

Spójrzmy ponownie na zapis w ustawie o partiach politycznych z 27.06.1997. Ciekawy jest szczególnie jej końcowy fragment, mówiący o wpływie partii na kształtowanie polityki państwa lub sprawowanie władzy publicznej.

Według powyższej ustawy partia polityczna w Polsce spełnia jedną z dwóch funkcji:

  • – Albo wpływa na kształtowanie polityki państwa – w jaki sposób? Tego ustawa nie definiuje konkretnie, lecz czytamy o udziale partii w życiu publicznym państwa.
  • – Albo sprawuje władzę w państwie. Wynikałoby z tego, ze partia, która przejmuje władzę w państwie, zwolniona zostaje automatycznie z jej udziału w życiu publicznym? Zwycięska partia ma doniosły cel, jakim jest sprawowanie władzy.

Tak wiec, stwierdzamy per definitionem, ze partia, która wygrała wybory, zostaje ustawowo zwolniona z obowiązku jakiejkolwiek działalności publicznej i wywierania metodami demokratycznymi wpływu na kształtowanie polityki państwa. Krótko mówiąc, partia taka ma wolna rękę w swoich działaniach i kieruje się jedynie statutem partii, który może kreować i interpretować dowolnie, tworząc własny, partyjny kodeks etyczny.

W ten sposób kształtowana zostaje polityka państwa – właśnie poprzez wspomniane „sprawowanie władzy publicznej”.

Przypomnijmy w tym kontekście, czym jest władza, aby Czytelnik nie zasugerował się od razu, ze władza to ludzie. Nie, władza to nie ludzie… Władza to nie jednostki, lecz proces wywierania przez jednostkę bądź grupę autentycznego wpływu na działania innych osób. W tym procesie dominacji zostaje ukierunkowane postępowanie z reguły szerokiej społeczności przez działania jednostek lub wąskiej grupy osób. Władza jest więc narzucaniem woli jednym przez innych – niezależnie od tego, czy jest to zgodne z ich interesem i ich wolą.

Według ww. ustawy w Polsce zwycięska partia sprawuje władzę publiczna, czyli jej celem jest wywieranie wpływu na działania innych osób, aby zgodnie z polityką partyjną ukierunkować ich postępowanie. W kontekście państwa chodzi tu oczywiście o cale społeczeństwo, może tylko za wyjątkiem masy partyjnej i jej beneficjentów.

Ustrój polityczny Szwajcarii zbudowany jest na instrumentach demokracji bezpośredniej i jest tak skonstruowany, ze tzw. władza, a wiec proces dominacji, należy do suwerena czyli do obywateli. Za pomocą weta obywatelskiego, inicjatywy ludowej i referendum społeczeństwo kreuje prawo i ma ostateczny głos w ważnych sprawach na poziomie lokalnym i ogólnokrajowym.

W konstytucji szwajcarskiej definicja partii politycznych zapisana jest następująco: „Partie polityczne współdziałają w kształtowaniu poglądów i woli narodu.” (art. 137).

Z powyższej definicji wynika, ze partie polityczne w Szwajcarii nie maja na celu wywierania wpływu na politykę państwa, a już na pewno nie dążą do sprawowania władzy czyli dominacji nad innymi. Są częścią systemu politycznego, ale nie dominującą, lecz uzupełniającą i współdziałającą. Faktyczna władzę sprawuje społeczeństwo obywatelskie przy urnie.

Polska i Szwajcaria to dwa demokratyczne państwa, w obydwu funkcjonuje cały szereg partii politycznych „od lewa do prawa”. Definicje partii politycznych w tych państwach są jednak diametralnie odmienne, co skutkuje ich rola w życiu publicznym.

W Szwajcarii partie polityczne maja charakter drugoplanowy i służą społeczeństwu oraz współdziałają w kształtowaniu woli narodu, który jest suwerenem państwa.

W Polsce partie walczą o tzw. władzę, a zwycięska partia ma na celu kierowanie państwem zgodnie z wola …. ustawy. Ustawa ta natomiast legitymizowana jest zapisem konstytucyjnym w art. 7, w którym czytamy, że „organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa”.

Oczywiście organem władzy publicznej jest przede wszystkim rząd powołany przez rządząca partie.

Mogłoby się wydawać, ze autorzy ustawy o partiach politycznych z 1997 r. nie mieli „zielonego pojęcia” o polityce. Przyglądając się bliżej treści tej ustawy, należy jednak stwierdzić, że działali w sposób co najmniej wyrachowany. Ten zmanipulowany zapis daje rządzącej partii wręcz nieograniczone kompetencje władcze. Od tamtego czasu minęło ponad 20 lat, a ustawa jest nadal aktualna.

Nota bene: tytuł niniejszego artykułu nie ma nic wspólnego z jego treścią, mimo to dziwnym zbiegiem okoliczności pasuje do powyższych rozważań na temat roli partii politycznych w III RP.

Prof. Miroslaw Matyja / PUNO Londyn

 

Źródło: Obserwator Polityczny


Polub nas na facebooku

Oceń ten artykuł
(2 głosów)



Ostatnio zmieniany Sobota, 01 grudzień 2018 10:50