Font Size

Czcionka
alexjones.pl Technologia i nauka Energia Globalna zmowa pazernych
Kategoria: Energia   Piątek, 31 marzec 2017 08:15 Napisał

Globalna zmowa pazernych

Chciwość koncernów naftowych wspierana przez rządy większości państw jest jedyną przeszkodą uniemożliwiającą budowę silników spalających kilka razy mniej benzyny lub ropy oraz generujących mniej zanieczyszczeń emitowanych do atmosfery.

POSZUKIWANIA I ZDZIWIENIA

W związku z wykonywanym obecnie zajęciem (badania w zakresie zastosowań nowych rozwiązań i wynalazków w transporcie) poszukiwałem informacji na temat historii i rozwoju transportu samochodowego. W trakcie tych poszukiwań co rusz natrafiałem na intrygujące wypowiedzi fachowców dotyczące działania silników spalinowych. Były to stwierdzenia, czasami bardzo słabo powiązane z głównym tematem moich poszukiwań, traktujące o rozwoju silnika spalinowego, a właściwie należałoby powiedzieć - o braku nowych wdrażanych koncepcji. Pozwolę sobie położyć nacisk na słowie wdrażanych.

Najczęściej jednak dotyczyły one tylko jednego, wąskiego zakresu, a mianowicie zużycia paliwa. I rzeczywiście, od ponad stu lat zużycie paliwa w silnikach wewnętrznego spalania pozostaje zasadniczo nie zmienione. Ciekawa rzecz... ludzie wysyłają sondy na inne planety, budują stacje kosmiczne, tworzą nowe materiały, a tu żadnego widocznego postępu, żadnego przełomu...

Oczywiście jest rzeczą zrozumiałą nawet dla laika, że ilość paliwa, którą trzeba przeznaczyć na przejechanie takiej samej odległości będzie się różnić w zależności od rodzaju silnika, jego pojemności, ciężaru samochodu i sposobu jazdy, ale biorąc rzecz ogólnie, przez sto lat poziom zużycia pozostał z grubsza nie zmieniony. Biorąc pod uwagę rozwój technologiczny w innych dziedzinach... na przykład w maszynach liczących, jest to trochę dziwne.

Pobieżne wyliczenia pokazują, że przeciętny samochód powinien zużyć niewiele ponad litr benzyny na pokonanie stu kilometrów. Biorąc pod uwagę wyjątkowo marny współczynnik sprawności silnika spalinowego, niech będą to dwa litry. Proszę mi pokazać produkowany seryjnie samochód o wadze 1,5 tony z silnikiem o pojemności skokowej równej, powiedzmy. 2000 cm3, który zużywa 2 litry paliwa na przejechanie 100 km.

Mówiąc o marnej sprawności, należy wspomnieć, że istnieją lepsze rozwiązania silników o wewnętrznym spalaniu niż korbowo-tłokowy, które powstały jeszcze w dziewiętnastym wieku. Na przykład z tłokiem wirującym.(1) Jedyne tego typu rozwiązanie, jakie wdrożono do produkcji, to silnik Wankla o dość skomplikowanej pracy tłoka. Jego słabym punktem było właśnie uszczelnienie owego tłoka i szybkie zużycie uszczelek. Był produkowany i montowany seryjnie do samochodów przez NSU (Niemcy) i Mazde (Japonia).

Dużą sprawnością cechował się też dwusuwowy silnik opracowany przez firmę „Orbit" z Australii w latach osiemdziesiątych. Jego niewątpliwą zaletą było znaczne ograniczenie wymiarów, oraz ilości części, a co za tym idzie, wagi (silnik o mocy 100 KM ważył nieco ponad 50 kg). Patent na ten silnik został kupiony przez firmy japońskie i amerykańskie i ślad po nim zaginął.

Wróćmy jednak do naszych dwóch litrów paliwa. Zanim jednak wgłębię się w szczegóły, parę zdań o przywarze, której nazwa chciwość.

To jeden z grzechów głównych w chrześcijaństwie. Budda, który kładł nacisk na zlikwidowanie cierpienia, zalecał w swojej ośmiorakiej ścieżce „właściwy sposób zarobkowania" i twierdził, że przeniknięta mądrością dusza jest całkowicie wolna od przywiązania do pożądania, również rzeczy materialnych.

Nie ma chyba na świecie żadnego wyznania bądź religii, która pochwalałaby chciwość. Z punktu widzenia sprawności funkcjonowania grupy jest to cecha destrukcyjna, zakłócająca bezkonfliktowe współdziałanie jej członków. A mimo to, co wydaje się dziwne, nie jest ona w zaniku. Nasz stosunek do chciwości jest ambiwalentny. Jeśli jej przejawy w ewidentny i widoczny sposób nie krzywdzą bliźnich, zazwyczaj przymykamy na nią oko, a nawet pochwalamy nazywając “zaradnością”. Jest to jednak cecha ogólnie głośno

potępiana i swoich dzieci raczej staramy się nie wychowywać na chciwców.

Jeżeli jednak działania osób/firm zachłannych i chciwych szkodzą w równym stopniu wszystkim (wliczając w to samych chciwców), wówczas jest to objaw niczym nie wytłumaczalnej zbrodniczej głupoty, z czym mamy do czynienia w tym konkretnie przypadku, co wykażę w dalszej części.

Chce opowiedzieć o pazerności, która szkodzi nam wszystkim, zatruwając atmosfery na całej Ziemi i lo od dobrych kilkudziesięciu lal. Opowiem o świadomym oszustwie i zatajaniu prawdy, które niosą ze sobą śmiertelne choroby i, co za tym idzie, przedwczesną Śmierć. Opowiem o cichej, nie pisanej zmowie trzech potężnych pazernych stron - o globalnym spisku koncernów naftowo-paliwowych pospołu z przemysłem motoryzacyjnym i rządami prawie wszystkich krajów.

OPOWIEŚĆ SIĘ ZACZYNA

Tak jak w Polsce prawie każdy gdzieś słyszał o zderzaku Łągiewki, tak w Stanach prawie każdy słyszał o cudownym gaźniku, który skonstruowany gdzieś w garażu przez krewnego żony wujka znajomego pozwalał na przejechanie 100 mil na galonie benzyny...(2) Oczywiście każdy chciałby mieć coś takiego na własność, lecz takie historie traktuje się zwykle z przymrużeniem oka, jak opowieści o UFO lub „miejskie legendy".

Problem polega aa tym, że zaczyna tu działać coś, co na własny użytek nazwałem „syndromem oczywistych skutków znakomitego rozwiązania".

Słysząc o znakomitym rozwiązaniu (w tym wypadku gaźnika) ludzie zaczynają zadawać, wydawałoby się, oczywiste pytania: Przecież gdyby coś takiego działało, to przemysł motoryzacyjny dawno by już to zastosował, prawda? Przecież dałoby to oszczędność paliwa, które musimy importować. A rząd? Nie od dziś trąbią na lewo i prawo o poszanowaniu energii, powstają specjalne programy, agencje... Rządowi też chyba zależałoby na takim rozwiązaniu, bo przecież po to go wybraliśmy, by o nas dbał, prawda? Zdrowo

myślącym ludziom wydaje się oczywiste, że producenci samochodów natychmiast zastosowaliby takie rozwiązanie, a rajd by to poparł z całych sił, bo przecież to czysty zysk dla narodu...

Tymczasem odpowiedzi na te pytania nie są takie oczywiste. Ludzie mają racje rozumując w taki właśnie sposób, opierają sic bowiem na schematach, których skuteczność i prawdziwość wielokrotnie potwierdziła praktyka życiowa. Przecież producenci samochodów nic przepuściliby szansy... Przecież są demokratyczne wybory. Nasi reprezentanci nie dopuściliby przecież do działania na naszą szkodę, wszak po to ich wybraliśmy, aby o nas dbali (no i zawsze możemy nie wybrać ich ponownie).

Tymczasem fakty wskazują, że dzieje się coś wręcz przeciwnego. Oto w samych tylko Stanach Zjednoczonych udzielono w zeszłym stuleciu ponad 560 patentów dotyczących nowych rozwiązań gaźnika.

Rozwiązań, które pozwalają na przejechanie od 80 do 200 mil z galona benzyny (od 2,9 do 1.2 litra na l00 km). I to samochodami wyposażonymi w wielkie amerykańskie silniki o pojemnościach od 5 litrów w górę.

Proszę pomyśleć: średnio co dwa i pół miesiąca patent! Na ten sam temat. Patentowane są rozwiązania, które działają i pozwalają na zmniejszenie zużycia benzyny lub oleju napędowego, a dodatkowo, jak się okazuje, zmniejszają zanieczyszczenia i co z tego wynikło? NIC! Żaden producent w ostatnich pięćdziesięciu lalach nie pochwalił się wdrożeniem, do masowej produkcji takiego przełomowego wynalazku. Żadna z agencji rządowych nie wspomagała ani nie propagowała takiego rozwiązania. Nasuwa

się pytanie, dlaczego? Odpowiedz jest prosta: zgodnie ze znanym stwierdzeniem, że gdy nie wiadomo, o co chodzi, to z pewnością chodzi o pieniądze. Takie rozwiązania drastycznie ograniczyłyby zyski spółek naftowo-paliwowych oraz wpływy do budżetów krajowych z tytułu wszelkiego rodzaju podatków i akcyz.

Dlatego też nikt z decydentów nie jest zainteresowany wprowadzeniem na rynek nowych rozwiązań gaźników. Wręcz przeciwnie, potentaci paliwowi et consortes starają się za wszelką cenę zapobiegać takim wdrożeniom.

Wygląda na to. że od ponad 70 lat jesteśmy oszukiwani w haniebny sposób. Nie tylko jako indywidualni odbiorcy, ale jako całe społeczeństwa. Nie dość. że zmusza się nas. użytkowników samochodów, łodzi motorowych, lokomotyw spalinowych, traktorów itp.. do kupowania nadmiernych ilości paliwa, to jeszcze na dodatek, z pełną świadomością, blokuje się stosunkowo proste rozwiązania techniczne eliminujące emisję szkodliwych gazów w spalinach i tym samym naraża się nas wszystkich na oddychanie zatrutym

powietrzem.

Nie trudno domyślić się. że niedopuszczaniem na rynek nowatorskich rozwiązań zainteresowane są przede wszystkim spółki zajmujące sic wydobyciem i przerobem ropy naftowej na paliwa płynne. Wydaje się, że działają w cichym, nieformalnym porozumieniu z producentami silników spalinowych oraz z rządami czerpiącymi zyski z różnych podatków nakładanych na paliwa płynne. Co gorsze, rządy rozciągają nad tym wszystkim parasol ochronny stanowiąc odpowiednie prawa. Stosowane są przy tym wszystkie możliwe “brudne" metody - od przekupstwa poczynając, poprzez zastraszanie i fałszywe oskarżenia, a na tajemniczych zniknięciach i nieszczęśliwych wypadkach kończąc.

Gwoli sprawiedliwości należy jednak dodać, że nie wszyscy zaangażowani w len proceder uczestniczą w nim w pełni świadomy sposób.(3)

Na stosowanie nieczystych metod dobitnie wskazuje historia Allena Caggiano. Historia tego wynalazcy została opisana w Nexusie w roku 2002 (numer 3 (23).str. 28-30). Ponieważ nie wszyscy, jak sądzę, czytali ten artykuł, pozwolę sobie przypomnieć w skrócie perypetie jego bohatera.

Nie trudno domyślić się, że niedopuszczaniem na rynek nowatorskich rozwiązań zainteresowane są przede wszystkim spółki zajmujące się wydobyciem i przerobem ropy naftowej na paliwa płynne.

Prowadząc przedsiębiorstwo, zajmujące się urządzeniami klimatyzacyjnymi, Allen Caggiano denerwował się w czasie kryzysu paliwowego lat siedemdziesiątych wprowadzonymi wtedy ograniczeniami dostaw paliwa, które uniemożliwiały mu prowadzenie normalnej działalności. Jak to zwykle bywa, potrzeba (o której powszechnie wiadomo, że jest matką wynalazku) wywołała u niego wzmożony proces myślowy, który objawił się żądzą wiedzy i chęcią działania. Oto, co sam napisał: „Na początku lat siedemdziesiątych byłem właścicielem i

zarządcą firmy Debal Heating and Air Conditioning w Brockton w stanie Massachusetts w USA. Były to czasy tego sztucznie wywołanego kryzysu benzynowego. Każdego ranka stałem razem z moimi dwunastoma pracownikami w kolejce sześcioma ciężarówkami, aby dostać zaledwie dwadzieścia litrów benzyny.

Stojąc dzień w dzień w tej kolejce, powiedziałem sobie któregoś razu: “Musi być jakieś lepsze wyjście.

Skoro potrafią dostarczyć człowieka na Księżyc, musi również istnieć sposób na zwiększenie ilości przejechanych kilometrów na jednostkę paliwa”.

Jak wcześniej wspomniałem, zgodnie z tym, co twierdzą naukowcy na temat możliwości energetycznych benzyny, na przejechanie 100 km wystarczyłby niecały jej litr. Prześledziwszy wszystko, co na ten temat napisano, Caggiano skonstruował w końcu gaźnik, w którym podawane pod ciśnieniem paliwo było podgrzewane i zamieniane w parę. Oprócz znacznej oszczędności paliwa zastosowane przez niego rozwiązanie cechowało ponad osiemdziesiecioprocentowe zmniejszenie emisji szkodliwych gazów wylotowych.

Caggiano zaczął szukać wspólnika z funduszami w celu wprowadzenia tego rozwiązania na rynek. Gdy odmówił sprzedaży rozwiązania spółce całkowicie zależnej od jednego z wielkich koncernów paliwowych, zaczęły mu się przytrafiać różne przykre rzeczy. Dość powiedzieć, że był dwukrotnie aresztowany, fałszywie oskarżony o posiadanie narkotyków, aż w końcu wylądował w więzieniu za „składanie fałszywych zeznań" z długim, bo aż trzydziestoletnim wyrokiem, bez możliwości zwolnienia warunkowego. Nic trzeba być orłem intelektu, aby dostrzec w tej historii „niewidzialną rękę" koncernu paliwowego, o czym zresztą Caiggiano mówił otwarcie na swojej stronie internetowej.

Z pomocą współwięźniów udało się złożyć zza krat zgłoszenie patentowe i wówczas stał się cud - okazało się, że zwolnienie warunkowe jest w jego przypadku jak najbardziej możliwe. Wyszedł na wolność po dziesięciu latach odsiadki. Chętnych poznać jego perypetie odsyłam do wyżej wspomnianego artykułu. Przy czym, co ciekawe, zgodnie z obowiązującym prawem, jak twierdzi autor wynalazku, nie wolno mu produkować i sprzedawać swojego urządzenia na terenie Stanów Zjednoczonych.

Caggiano nie jest ani pierwszym, ani ostatnim wynalazca tego typu gaźnika.

TROCHĘ HISTORII

W pierwszej połowie dwudziestego wieku produkowano seryjnie kilka rodzajów gaźnika wykorzystujących ciepło do odparowywania paliwa. Wszystkie one cechowały się mniejszym zużyciem paliwa oraz poziomem emisji szkodliwych gazów.(4)

W roku 1923 korporacja Stewart-Warner sprzedawała na rynku w USA gaźnik, w którym do odparowywania paliwa stosowano ciepło gazów wydechowych. System ten był pozytywnie oceniany w ówczesnej prasie fachowej.(5) Grupa inżynierów x. z Chicago produkowała i sprzedawała urządzenie również wykorzystujące ciepło gazów wydechowych, które reklamowano jako samoregulujący się system dostosowujący mieszankę do szybkości i obciążenia. W artykule na temat tego urządzenia podkreślano niską zawartość tlenku węgla w gazach wydechowych oraz niskie zużycie benzyny.(6)

W Canton w stanie Ohio opracowano ciekawe rozwiązanie gaźnika o stopniowym odparowywaniu poszczególnych frakcji benzyny.(7)

Na polach Wielkiej Brytanii jeszcze na początku lat sześćdziesiątych minionego wieku można było spotkać ciągniki Fordsona z gaźnikiem opracowanym przez Holley Carburalor System, który zastosowano po raz pierwszy w roku 1925. Ciągniki te były bardzo popularne w krajach słabo rozwiniętych, ponieważ jeździły na wszystkim, od benzyny począwszy a n;i przepracowanym oleju ze skrzyni biegów skończywszy.

Głośnym w swoim czasie rozwiązaniem byt gaźnik Pogue'a. Charles Nelson Pogue, skromny wynalazca kanadyjski, ogłosił w roku 1930, że zbudował gaźnik, który pozwala na przejechanie 200 mil (około 320 km) na jednym galonie benzyny (3.78 l). W roku 1933 w czasie próby przejechał Fordem V8 dwieście mil na jednym galonie paliwa.(2) Ta informacja wywołała ogromne poruszenie w środowisku amerykańskich producentów samochodów.

...zgodnie z tym, co twierdzą naukowcy na temat możliwości energetycznych benzyny, na przejechanie 100 km wystarczyłby niecały jej litr.

Kiedy kolejne próby wykazały, że wynalazek działa, spowodowało to drastyczny spadek notowań akcji spółek naftowych na giełdzie w Toronto.

Ta nowa konstrukcja gaźnika, ochrzczona nazwa Winnipeg (od miejsca zamieszkania wynalazcy), nigdy nic trafiła do wielkoseryjnej produkcji. W swoim artykule z roku 2003 zatytułowanym „Oil Industry Suppressed Plans for 200-mpg Car"(8) Simon de Bruxelles opisuje historią odnalezionych planów i notatek Charlesa Pogue'a, które były ukryte w podwójnym dnie starej skrzynki narzędziowej. Dokumenty opisują, w jaki sposób działało urządzenie zamieniające paliwo w parę przed wprowadzeniem do cylindrów silnika, znacznie redukując potrzebną ilość paliwa.

Pogue uzyskał w lalach 1930-1936 trzy patenty na swoje rozwiązania (nr 1750354, nr 1997497 i nr 2026798). Rozwiązanie gaźnika opisane w ostatnim patencie pozwalało oszczędzić od polowy do jednej trzeciej ilości paliwa w stosunku do standardowych gaźników. Podobno gaźniki te produkowano w małych ilościach i sprzedawano farmerom aż do momentu wybuchu II wojny światowej. Potem z „nieznanych powodów" zaprzestano ich dystrybucji.(9)

Za to Charles Pogue z niezamożnego wynalazcy przeobraził się nagle w dyrektora znakomicie prosperującej fabryki filtrów samochodowych. Ktoś prawdopodobnie ..przekonał" go, że to nowe zajęcie będzie mu się bardziej opłacało. Powyższe domniemanie jest w pełni uzasadnione, albowiem na krótko przed swoją śmiercią John Pogue, brat wynalazcy, wyznał dziennikarzom, że Charles „sprzedał się za miliony dolarów".

Okazuje się jednak, że tego wynalazku nie odłożono całkowicie do szuflady i jak wiele innych miał on swój udział w zwycięstwie Amerykanów. Dowódca sił niemieckich w Afryce Północnej, generał Rommel, twierdził w swoich wspomnieniach, że wojska amerykańskie zawdzięczają swoje zwycięstwo super-tajnym rozwiązaniom czołgów, które ..wykorzystywały pewnego rodzaju gaźniki pracujące na parach benzyny".

Rommel opracował przebiegły plan, w ramach którego chciał pociągnąć za sobą wojska aliantów na pustynie, gdzie miał ukryte zapasy paliwa - zamierzał zaskoczyć przeciwnika w momencie, gdy skończy mu się paliwo i pokonać go. Tymczasem okazało się, że Amerykanom paliwo się nie skończyło i to one dopadły Rommla przy jego trzeciej bazie paliwowej. Brat Charlesa Pogue, wspomniany John, oświadczył publicznie, że pomagał w projektowaniu, budowie i montażu gaźników w używanych tam czołgach i jeepach. Te

informacje potwierdza w swoich relacjach wielu służących tam mechaników. Po roku 1940 nie można już napotkać żadnego gaźnika tego typu, który byłby produkowany seryjnie i dostępny w sprzedaży. Ciekawe, co sprawiło, że stosowanie tego typu rozwiązań nie upowszechniło się? Przecież konstrukcja silnika spalinowego 'sposób jego działania pozostały w zasadzie nie zmienione od czasu jego wynalezienia.

Odpowiedzi na to można się tylko domyślać.

PAZERNI REAGUJĄ

Można z niemal całkowitą pewnością założyć, że po pierwszym spadku wartości akcji właściciele spółek naftowych zaczęli w ciszy swoich gabinetów zastanawiać się, jak nie dopuście do powtórzenia się takiej sytuacji.

Proszę zauważyć, że tylko w okresie między pierwszym patentem Pogue'a (US Patent nr 1750354) udzielonym w roku 1930, a ostatnim (US Patent nr 2026798) przyznanym w roku 1936, w samych tylko Stanach Zjednoczonych wydano aż 81 patentów na podobne rozwiązania.(10) Ostatecznie nie można jeździć po całym kraju i przekupywać albo zastraszać wynalazców, ponieważ było ich już zbyt wielu.

Ponieważ w tamtych czasach przemysł samochodowy był jeszcze stosunkowo niezależny i któremuś z producentów mogło przyjść do głowy, że może nieźle zarobić na nowym typie oszczędnego gaźnika, trzeba było temu zagrożeniu zaradzić w inny sposób. Taki, który można by w pełni kontrolować. Jak wiec zareagowali producenci paliw? Po pierwsze, zepsuli benzynę. Do tej pory temperatura jej wrzenia wynosiła od 30 do 100 stopni Celsjusza. Ponieważ zaczęło dodawać cięższe frakcje, zwiększył się zakres i górna temperatura wrzenia podniosła się do 230 stopni Celsjusza. To z kolei spowodowało, że benzyna nie spalała się całkowicie w trakcie suwu pracy i dopalała się w układzie wydechowym. Aby zapobiec z kolei „spalaniu stukowemu", zaczęto stosować w benzynach różne dodatki. Na przykład krótko po pokazach Pogue'a w roku 1936 rozpoczęto dodawanie czteroetylku ołowiu jako dodatku przeciwstukowego (stąd właśnie wzięła się nazwa „etylina"). Nie trzeba chyba dodawać, że w wyniku tych działań gazy wydechowe stały się jeszcze bardziej trujące.

A WŁAŚCIWIE, JAK TO DZIAŁA?

Należałoby teraz trochę dokładniej zapoznać się z sama ideę, w oparciu o którą tworzonych jest większość rozwiązań patentowanych w tym zakresie. Założenie jest proste: podgrzewamy benzynę, aż zamieni się w parę, dostarczamy do cylindrów i to właściwie cała filozofia. Oczywiście trzeba rozwiązać sposób podawania tej pary w odpowiedniej ilości i zadbać, aby nie skropliła się po drodze, rozwiązać sposób mieszania z powietrzem, itp.

Wynalazek Pogue'a działał znakomicie, czego dowodem jest choćby wynik kampanii w Afryce Północnej w czasie II wojny światowej. Tymczasem wszelkie rozwiązania gaźników wymyślone, opracowane i testowane po roku l936 działały dobrze przez kilka miesięcy, po czym ich wydajność znacznie spadała - oszczędności w zużyciu paliwa nie przekraczały 20 procent. Wynalazcy nie potrafili sobie z tym poradzić.

Nie trudno dopatrzyć się zbieżności czasowej między tym pogarszającym się działaniem prototypów a terminem wprowadzenia gorszej benzyny z “dodatkami", (gaźnik Pogue'a działał bez problemów do roku 1936. potem producenci zmienili skład paliwa oraz wprowadzili dodatki „ulepszające" (oczywiście, dla dobra konsumenta) i nagle okazało się, że gaźniki oparte na odparowywaniu benzyny w trakcie użytkowania działają coraz gorzej.

Dlaczego? Znalezienie odpowiedzi na to pytanie nie było proste. Przyjrzyjmy się dokładniej samemu procesowi zachodzącemu w silniku. Oto paliwo, benzyna, mieszanina płynnych węglowodorów o różnej długości łańcucha. Właśnie z powodu tej różnej wielkości cząsteczek temperatura wrzenia tej mieszanki zaczyna się około 30, a kończy około 230 stopni Celsjusza.

W trakcie zasysania lub wtrysku drobne kropelki benzyny wpadają do cylindra silnika, tworząc z powietrzem mieszaninę wybuchowa. W trakcie sprężania kropelki powiększają się nieznacznie. Następuje zapłon od iskry elektrycznej przeskakującej między elektrodami świecy zapłonowej. Kropelki zaczynają się palić na swojej powierzchni, proces przeskakuje od jednej do drugiej, zwiększa swoja, gwałtowność i szybkość - w rezultacie energia z lego procesu znajduje swoje ujście w działaniu „wybuchowym" (powodującym przesunięcie tłoka i wykonanie pracy) oraz w wytworzeniu ciepła. I to dość znacznym, bowiem sprawność silników spalinowych oceniana jest na około 40 procent. Można powiedzieć. że 60 procent pary idzie w „gwizdek termiczny". Nie powinno to specjalnie dziwić, albowiem proces spalania jest z uwagi na różnorodność cząsteczek długotrwały i kończy się w układzie wydechowym.

Chyba nikt nie ma wątpliwości, że zmiana składu paliwa, wprowadzenie „dodatków", przekupywanie lub niszczenie wynalazców, to rozmyślne działania mające na celu nie dopuszczenie na rynek rozwiązań, które drastycznie ograniczyłyby ich dochody.

Czy to na bazie przemyśleli, czy leż przez przypadek wynalazcy nowego typu gaźnika stwierdzali, że benzyna zamieniona w parę spala się szybciej, a przez to potrzeba jej mniej, no i spaliny są mniej szkodliwe.

Okazuje się jednak, że nie tylko sam proces zamiany benzyny w parę ma wpływ na tak wielką skuteczność rozwiązania, Bardzo przejrzyście opisuje to Bruce McBurney na swojej stronie internetowej.(11) Otóż w trakcie podgrzewania benzyny zachodzi dodatkowo zjawisko nazwane skiótowo T.C.C. (Thermal Calalytic Craking - katalityczne krakowanie termiczne) polegające na rozrywaniu długich łańcuchów węglowodorów w wysokiej temperaturze w obecności (i przy pomocy) katalizatora. Tym katalizatorem okazują się być metale, a przede wszystkim nikiel. W ten sposób benzyna zamieniona w jednorodny gaz ma niższą temperaturę zapłonu i spala się natychmiastowo - wybuchowo - większość energii przeznaczając na pracę, a nie na podgrzewanie otoczenia. A że spala się w całości, to i produkty spalania są mniej szkodliwe.

Okazało się, że dodatki do benzyny, które podobno polepszają jej jakość, mają tę dziwną właściwość, że osiadając na metalowych częściach będących katalizatorami, pokrywają je nieprzenikliwa warstwa i powodują coraz gorsze działanie gaźnika. Gaźniki oparte na odparowywaniu benzyny nie mogą w związku z tym wejść na rynek, no bo proszę mi pokazać takiego głupiego, który kupi urządzenie działające lak jak powinno jedynie przez kilka miesięcy?

Zatem wiemy już. jak spółki naftowo-paliwowe poradziły sobie z tym problemem. Chyba nikt nie ma wątpliwości, że zmiana składu paliwa, wprowadzenie “dodatków", przekupywanie lub niszczenie wynalazców. To rozmyślne działania mające na celu nie dopuszczenie na rynek rozwiązań, które drastycznie ograniczyłyby ich dochody.

Perfidia producentów paliw jest jeszcze większa. Oto na skutek protestów ekologów zaprzestano dodawania do benzyny związków ołowiu zastępując je innymi dodatkami. Produkcja benzyny jest teraz tańsza, ale sama benzyna kosztuje drożej. Oczywiście dla naszego dobra. Ponieważ benzyna nie jest w całości spalana w silniku, w celu zmniejszenia zanieczyszczenia stosuje się. na nasz koszt oczywiście, katalizatory, które służą do „dopalania" jej resztek. Rzecz w tym, że zimny katalizator nie działa. Musi się najpierw rozgrzać do 500 stopni Celsjusza. Czy coś ci to mówi, Drogi Czytelniku?

PODSUMOWANIE TEGO INTERESU

Najpierw psujemy benzynę i w ten sposób blokujemy niewygodne dla nas rozwiązania technologiczne zagrażające naszym dochodom (a jak który sprytek coś wymyśli, to albo go kupujemy, albo “znikamy").

 

Oczywiście każemy sobie jeszcze za to psucie zapłacić, głosząc wszem wobec, że teraz benzyna jest lepsza. Naukowcy i tak są na naszym garnuszku, więc to potwierdź;). Jak sytuacja się uspokoi, to wrócimy do starej benzyny i każemy sobie zapłacić jeszcze więcej, wmawiając wszystkim, że jest ona lepsza od poprzedniej, co zresztą akurat będzie prawda (tu naukowców sumienie będzie boleć mniej). Jednak na wszelki wypadek w tej nowej-starej benzynie też coś namieszamy, żeby pragnący zbawiać świat głupi naiwniacy, nie mogli zastosować swoich rozwiązań.

I jest całkowicie pewne, że otrzymamy błogosławieństwo od każdego rządu. W końcu więcej sprzedanej benzyny, to większe wpływy do budżetu. A producenci samochodów - och, z nimi można się dogadać - w końcu nie jest ich teraz tak wielu...

ODROBINA NADZIEI

Szyki pazernym psuje trochę odkrycie i opisanie zjawiska zasady działania gaźników wykorzystujących ciepło do odparowywania paliwa (patrz: http://himacresearch.com/), jak i prace nad dodawaniem pary wodnej przy wytwarzaniu par paliwa.

Wszyscy “niepokorni” pracują nad nowymi rozwiązaniami (patrz: http://www.geet.com/), a w miarę swobodny przepływ informacji dzięki internetowi bardzo im w tym pomaga.

Być może niedługo okaże się, że można kupić sobie taki cudowny gaźnik i zastosować w swoim 10-letnim Polonezie, a potem przejechać całą Europę na jednym zbiorniku paliwa?

POSTSCRIPTUM

Autor zdaje sobie całkowicie sprawę, że w żaden sposób nie można udowodnić, iż globalny spisek istnieje.

No, może nie jeden globalny, ale mnóstwo mniejszych lokalnych spisków (i celowych zaniedbań?).

Dowodów sensu stricte nie ma, ale jeśli Słońce pojawia się nad horyzontem, to chyba nie trzeba dowodzić, że wstał nowy dzień!!

Przemysław Ilukowicz

 

O autorze:

Inżynier, tłumacz, wydawca. Obecnie zajmuje się wdrażaniem wynalazków (jak twierdzi, to chyba kara za grzechy w poprzednich wcieleniach). Wielbiciel płci pięknej, dobrych win i podejścia do świata Serge'a K. Kinga. Skontaktować się z nim można za pośrednictwem poczty elektronicznej, pisząc na adres: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. .

Przypisy:

1. Informacja Stowarzyszenia Polskich Wynalazców i Racjonalizatorów, 2004, MTP - rozwiązanie silnika pracy ciągłej Wacława Bujalskiego.

2. 100 mil to 160,93 km; 1 galon (USA) to 3,85 litra; 1 galon (Kanada) to 4,546 litra.

3. Jako przykład może służyć rozmowa własna autora z kierownikiem laboratorium paliw Orlenu z sierpnia 2004 roku, z której wynika, że nie mają oni (pracownicy laboratorium) zielonego pojęcia o opisywanych w tym artykule rozwiązaniach technicznych wykorzystujących katalityczny kraking termiczny, choć o samym zjawisku krakingu dobrze wiedzą.

4. Patrz również: http://www.rexresearch.com - Vapor Carburetor US Patents; oraz Robert Felix: „A Histuiy of Vapor Carburetors” (Parascience, nr 2. zima 1998) - KeelyNet.

5. A.F. Denham, „Atomizalion Takes Place In Tank In New Fuel System", Automotive Industries, 30 czerwca 1923 roku. str. 1004- 1006.

6. W.L. Carver, „New Device Enriches Charge For High Speed and Heavy Pull And Leans It Otherwise"Automotive Industries 18 grudnia 1924 roku, str 1049-1050

7. „Designs New Fuel Vaporizer", Automotive Industries, 24 września 1925 roku, str 516.

8. http://www.rexresearch.com/pogue/1pogue.htm#article

9. “Hints Pogue Carburetor Sabotaged”, Winnipeg Free Press, 30 kwietnia 1942 roku, str 8.

10. Szukać zgodnie z: US Patent Office. Inlernet Wersion of Manual of Classification - http://app1.1uspto.gov/cgibin/iftech4?index+CLASS+l+17392+257+0+9+OF+39+78+1+123%2f545 (klasa 123 to silniki o spalaniu wewnętrznym, zaś podklasa 545 określa typ gażnika dla silników spalinowych, które odparowują paliwo przy pomocy wymiennika ciepła).

11. Patrz h!tp://himacreseareh.com/.

Z ostatniej chwili:

Pazerni nie poddają się. Allen Caggiano skarżył się na działanie swojej strony (patrz: http://www.rumormillnews.com/cgibin/archive.cgi?#23573, aż w końcu zniknęła (http://www.get113to138mpg.com/). Należy mieć nadzieję, że Allen Caggiano wpadnie na pomysł zamieszczenia jej na serwerach poza granicami Stanów Zjednoczonych.


Polub nas na facebooku

Oceń ten artykuł
(18 głosów)



Ostatnio zmieniany Piątek, 31 marzec 2017 08:46