Font Size

Czcionka
alexjones.pl Technologia i nauka Medycyna Ustawy o IZBACH a totalitaryzm państwowy w Polsce? Cz.2
Kategoria: Medycyna   Piątek, 06 styczeń 2017 12:36 Autor:

Ustawy o IZBACH a totalitaryzm państwowy w Polsce? Cz.2

Z cyklu: „Państwo istnieje formalnie”

Kolejnym niezwykle istotnym argumentem, przemawiającym za brakiem obowiązku przynależenia do samorządu jest naruszenie istoty wolności zrzeszeń (art. 58 ust. 1 Konstytucji). Każda ustawowa regulacja, wprowadzająca wymóg obligatoryjnego członkostwa w samorządzie, jest również nieproporcjonalnym naruszeniem art. 58 ust. 1 (w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji) z dwóch względów.

Po pierwsze, podstawa do ograniczania praw i wolności konstytucyjnych w polskim porządku prawnym znajduje się w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Regulacja ta wskazuje, że ograniczenia takowe muszą być ujęte w ustawie oraz, co niezwykle ważne, nie mogą naruszać istoty wolności i praw. W konsekwencji, poszukiwania podstawy do naruszania i s t o t y jakiejś wolności lub jakiegoś prawa należy ograniczyć do tekstu Konstytucji. Przy przyjęciu jednej z interpretacji wskazanych na początku niniejszego wniosku, podstawę taką stwarza art. 17 ust. 1 Konstytucji. Ustawodawca zezwolił jednak w tym artykule nanaruszanie jedynie istoty wolności wykonywaniazawodu i wolności podejmowania działalności gospodarczej. W konsekwencji naruszenie istoty innych wolności, w tym wolności zrzeszania się nie jest dopuszczalne.

FRECH nie podziela poglądu, że wolność zrzeszeń jest limitowana charakterem wykonywanych zadań i że jej podmiotami nie mogą być osoby należące do samorządów zawodowych z art. 17 Konstytucji. Zrzeszanie się jest instytucją, której wymiar podmiotowy powinien być rozumiany bardzo szeroko. Sama Konstytucja RP wskazuje bowiem, że prawo zrzeszania się posiadają podmioty publiczne - jednostki samorządu terytorialnego (art. 172). Jedynie w zakresie samej przynależności do tych

ostatnich nie można, z racji wyraźnego wyjątku w art. 16 ust. 1 Konstytucji, mówić o swobodzie przynależności, gdyż stosunek ten nawiązuje się z mocy prawa. Na gruncie ustawy zasadniczej nie ma jednak żadnego innego przepisu, który wyłączałby zastosowanie art. 58 ust. 1 Konstytucji w stosunku do którejś z funkcjonujących w państwie organizacji, w szczególności samorządów uregulowanych w art. 17. Wolność z art. 58 ust. 1 Konstytucji dotyczy wszelkiego typu „zrzeszeń", a więc zgodnie z semantycznym rozumieniem;

 „organizacji skupiających ludzi jednego zawodu lub mających jeden cel".

Ujęcie przez ustawodawcę tej wolności w ramach „wolności i praw politycznych" nie powinno przesądzać o jej zastosowaniu jedynie do organizacji posiadających cele polityczne (np. partie polityczne). Prawo do wolności zrzeszania się jest bowiem fundamentem demokratycznego państwa prawnego oraz warunkiem istnienia społeczeństwa obywatelskiego. Tylko w państwach totalitarnych społeczeństwo zamyka się w przymusowych organizacjach. W historii XX wieku mieliśmy tego niechlubne przykłady, których pamięć nie zaginęła. W przypadku analizowania zakresu przedmiotowego art. 58 ust. 1 Konstytucji nie jest możliwe zastosowanie wykładni zawężającej i nieobjęcie nią np. samorządu gospodarczego czy wszystkich typów samorządów zawodowych (zob. L.Wiśniewski, Wolność zrzeszania się, [w:] Prawa człowieka. Model prawny, R.Wieruszewski (red.), Wrocław 1991, s. 738 i n.).

 

Niezwykle istotnym aspektem wolności zrzeszania się jest natomiast dobrowolność zrzeszeń, która powinna być odnoszona do wszelkich organizacji istniejących w państwie, w tym samorządów z art. 17 ust. 1 Konstytucji. Wkraczanie władzy publicznej w obszar konstytucyjnie chronionej wolności od przynależenia do pewnych struktur i nakazywanie przez państwo tworzenia i rozwiązywania bądź przystępowania i występowania znichjestnaruszeniem istoty wolności z art. 58 ust. 1 Konstytucji, co w kontekście dokonanej wyżej interpretacji art. 17 Konstytucji należy uznać za niedopuszczalne.

 

Po drugie, w przypadku ustawowego wymogu obligatoryjnej przynależności do samorządu osób wykonujących zawódzaufaniapublicznegodochodzido nieproporcjonalnej ingerencji w wolność zrzeszania się (art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji).

Można również przyjąć, że interesem publicznym, który w zamyśle ustawodawcy ma być chroniony poprzez ograniczenie wolności zrzeszania się jest ochrona wolności i praw innych osób. Jednak i w tym zakresie ograniczenie swobody zrzeszania się i nakazywanie obowiązkowej przynależności do samorządu nie jest niezbędne dla interesu publicznego w postaci ochrony osób trzecich - korzystających z usług osób wykonujący pewne zawody. Trzeba bowiem stwierdzić, że ochrona osób trzecich, w tym ich bezpieczeństwa, jest zapewniona poprzez skuteczne wobec wszystkich osób wykonujących dany zawód instrumenty sprawowania pieczy, zwłaszcza wpływ samorządu na decydowanie o wykonywaniu danego zawodu;

-   efekty wprowadzonej regulacji nie pozostają w proporcji do naruszenia wolności zrzeszania się, ponieważ konstytucyjne zadania samorządu - reprezentowanie i sprawowanie pieczy - nie wymaga tak głębokiej ingerencji w sferę wolności jednostki.

Powyższe rozważania doprowadzają do wniosku, iż ustawowa regulacja zakładająca obligatoryjną przynależność do samorządu osób wykonujących zawód zaufania publicznego w pierwszym rzędzie narusza istotę wolności zrzeszania się (art. 58 ust. 1 Konstytucji), a ponadto nosi znamiona nieproporcjonalnej ingerencji w tę wolność (art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji).

 

Niekonstytucyjność poszczególnych unormowań ustawowych wprowadzających zasadę obligatoryjnej przynależności do samorządu.

W tej sytuacji ze względu na liczne wątpliwości pojawiające się w orzecznictwie i doktrynie co do zakresu pojęcia „zawód zaufania publicznego", nie przesądza ostatecznie, która z profesji, będąca przedmiotem niniejszego wniosku, posiada taką kwalifikację. Naszym zdaniem, co wydaje się dostatecznie udowodnione, ani art. 17 ust. 1, ani tym bardziej art. 17 ust. 2 Konstytucji nie daje podstaw do wyprowadzania zasady obowiązkowej przynależności do samorządu. W konsekwencji należy wskazać, iż każda norma ustawowa nakazująca przynależność do samorządu zawodowego jest niezgodna z art. 17 ust. 2, a gdyby Trybunał Konstytucyjny uznał, że dany zawód jest zawodem zaufania publicznego, wówczas norma taka byłaby niezgodna z art. 17 ust. 1 Konstytucji.

Ponadto, ustawowa obligatoryjność przynależności do samorządu zawodowego w każdym przypadku, bez względu na to czy dotyczy ona samorządu osób wykonujących zawody zaufania publicznego czy innych rodzajów samorządu, będzie naruszać istotę wolności zrzeszania się (art. 58 ust. 1 Konstytucji), a ponadto będzie nieproporcjonalną ingerencją w tę wolność (art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji).

W dalszej części wniosku, ze względu na dotychczasową szeroką argumentację dotyczącą niekonstytucyjności wymogu obligatoryjnej przynależności do samorządu, wystarczające jest wskazanie tych norm, które przynależność taką zakładają.

 

5.4. Niezgodność art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz. U. Nr 41, poz. 178 ze zm.) z art. 17 ust. 2 Konstytucji RP,25 a w razie uznania, że zawody pielęgniarki i położnej są zawodami zaufania publicznego z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP oraz z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP .

Kwestionowany przepis ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych brzmi: „na listę członków okręgowej izby wpisuje się pielęgniarki i położne, które: 1) posiadają prawo wykonywania zawodu, 2) zamierzają wykonywać lub wykonują zawód na obszarze działania izby." Jest to zatem norma ustawowa, która nakazuje osobom wykonującym zawód pielęgniarki i położnej przynależenie do struktur samorządu zawodowego. W związku z tym, art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych należy uznać za niezgodny z art. 17 ust. 2 Konstytucji RP. W razie gdyby Trybunał Konstytucyjny uznał, iż zawody pielęgniarki i położnej są zawodami zaufania publicznego, wówczas wskazany wyżej przepis jest niezgodny z art. 17 ust. 1 Konstytucji. Ponadto kwestionowany przepis jest niezgodny z art. 58 ust. 1 Konstytucji, gdyż narusza istotę wolności zrzeszania się, a także stanowi nieproporcjonalną ingerencję w tę wolność (art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP).

 

5.5. Niezgodność art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 30, poz. 158 ze zm.) z art. 17 ust. 2 Konstytucji RP, a w razie uznania, że zawód lekarza jest zawodem zaufania publicznego, z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP oraz z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP

Kwestionowany przepis ustawy o izbach lekarskich brzmi: „Na listę członków okręgowej izby lekarskiej wpisuje się lekarzy spełniających łącznie następujące warunki: 1) posiadających prawo wykonywania zawodu lekarza, 2) zamierzających wykonywać lub wykonujących zawód na obszarze działania izby". Jest to zatem norma ustawowa, która nakazuje osobom wykonującym zawód lekarza przynależenie do struktur samorządu zawodowego (okręgowych izb lekarskich). W związku z tym, art. 12 ust. 1 ustawy o izbach lekarskich należy uznać za niezgodny z art. 17 ust. 2 Konstytucji RP. W razie gdyby Trybunał Konstytucyjny uznał, iż zawód lekarza jest zawodem zaufania publicznego, wówczas wskazany wyżej przepis jest niezgodny z art. 17 ust. 1 Konstytucji. Ponadto kwestionowany przepis jest niezgodny z art. 58 ust. 126 Konstytucji, gdyż narusza istotę wolności zrzeszania się, a także stanowi nieproporcjonalną ingerencję w tę wolność (art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP).

 

5.6. Niezgodność art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 187, poz. 1567 ze zm.) z art. 17 ust. 2 Konstytucji RP, a w razie uznania, że zawód lekarza weterynarii jest zawodem zaufania publicznego z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP oraz z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Kwestionowany przepis ustawy o zawodzie lekarza weterynarii brzmi: „lekarz weterynarii, posiadający prawo wykonywania zawodu, przed podjęciem wykonywania zawodu na terenie okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej obowiązany jest uzyskać wpis do rejestru członków tej izby." Jest to zatem wyraźna norma nakazująca obowiązkową przynależność do samorządu zawodowego. W związku z tym, art. 17 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii należy uznać za niezgodny z art. 17 ust. 2 Konstytucji RP. W razie gdyby Trybunał Konstytucyjny uznał, iż zawód lekarza weterynarii jest zawodem zaufania publicznego, wówczas wskazany wyżej przepis jest niezgodny z art. 17 ust. 1 Konstytucji. Ponadto kwestionowany przepis jest niezgodny z art. 58 ust. 1 Konstytucji, gdyż narusza istotę wolności zrzeszania się, a także stanowi nieproporcjonalną ingerencję w tę wolność (art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP).

 

5.7. Niezgodność art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz. U. z 2008 r., Nr 136, poz. 856) z art. 17 ust. 2 Konstytucji RP, a w razie uznania, że zawód farmaceuty jest zawodem zaufania publicznego z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP oraz z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Kwestionowany przepis ustawy o izbach aptekarskich w ust. 1 stawowi, że „okręgową izbę aptekarską stanowią osoby wpisane na listę jej członków", w ust. 2 natomiast „wpisowi na listę członków okręgowej izby aptekarskiej podlegają wszystkie osoby wykonujące zawód farmaceuty na terenie danej izby."

Jest to zatem wyraźna norma nakazująca obowiązkową przynależność do samorządu zawodowego. W związku z tym, art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o izbach aptekarskich należy uznać za niezgodny z art. 17 ust. 2 Konstytucji RP. W razie gdyby Trybunał Konstytucyjnyuznał, iż zawód farmaceuty jest zawodem zaufania publicznego, wówczas wskazany wyżej przepis jest niezgodny z art. 17 ust. 1 Konstytucji. Ponadto kwestionowany przepis jest niezgodny z art. 58 ust. 1 Konstytucji, gdyż narusza istotę wolności zrzeszania się, a także stanowi nieproporcjonalną ingerencję w tę wolność (art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP).

 

5.8. Niezgodność art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej (Dz. U. z 2004 r., Nr 144. poz. 1529 ze zm.) z art. 17 ust. 2 Konstytucji RP, a w razie uznania, że zawód diagnosty laboratoryjnego jest zawodem zaufania publicznego z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP oraz z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Kwestionowany przepis ustawy o diagnostyce laboratoryjnej w ust. 1 stawowi, że „Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych tworzą zamieszkali na terenie kraju diagności laboratoryjni", w ust. 2 natomiast „przynależność diagnostów laboratoryjnych do samorządu jest obowiązkowa."

Jest to zatem wyraźna norma nakazująca obowiązkową przynależność do samorządu zawodowego. W związku z tym, art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy o diagnostyce laboratoryjnej należy uznać za niezgodny z art. 17 ust. 2 Konstytucji RP. W razie gdyby Trybunał Konstytucyjny uznał, iż zawód diagnosty laboratoryjnego jest zawodem zaufania publicznego, wówczas wskazany wyżej przepis jest niezgodny z art. 17 ust. 1 Konstytucji. Ponadto kwestionowany przepis jest niezgodny z art. 58 ust. 1 Konstytucji, gdyż narusza istotę wolności zrzeszania się, a także stanowi nieproporcjonalną ingerencję w tę wolność (art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP).

 

5.9. Niezgodność art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów (Dz. U. Nr 73, poz. 763 ze zm.) z art. 17 ust. 2 Konstytucji RP, a w razie uznania, że zawód psychologa jest zawodem zaufania publicznego z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP oraz z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Kwestionowany przez Rzecznika Praw Obywatelskich przepis ustawy o zawodzie psychologa w ust. 1 stanowi, że „psychologowie tworzą samorząd zawodowy, zwany dalej «samorządem»", wust.2 natomiast „osoby wykonujące zawód psychologa i psychologowie-stażyści stają się członkami samorządu psychologów z mocy prawa".

Jest to zatem wyraźna norma nakazująca obowiązkową przynależność do samorządu zawodowego. W związku z tym, art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zawodzie psychologa należy uznać za niezgodny z art. 17 ust. 2 Konstytucji RP. W razie gdyby Trybunał Konstytucyjny uznał, iż zawód psychologa jest zawodem zaufania publicznego, wówczas wskazany wyżej przepis jest niezgodny z art. 17 ust. 1 Konstytucji. Ponadto kwestionowany przepis jest niezgodny z art. 58 ust. 1 Konstytucji, gdyż narusza istotę wolności zrzeszania się, a także stanowi nieproporcjonalną ingerencję w tę wolność (art. 58 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP).

 

Dodatkowo uważamy, że wymienione przepisy w związku z nakładaniem obowiązkowych składek na utrzymywanie owych struktur de facto nakładają na przymusowo zrzeszonego, dodatkowy podatek.

Podatek ten jest egzekwowany za pomocą aparatu administracji państwowej.

Czyli sytuacja jest następująca;

najpierw ustawodawca narusza podstawową zasadę Konstytucji, do której obywatel ma prawo bezpośrednio się odwoływać, a potem obciąża go podatkiem. W prawodawstwie, nie tylko polskim, podatki mają prawa uchwalać tylko Sejmy.

W związku z tym, że administracja i działacze przyznają sobie wynagrodzenie, jest to de facto utrzymywanie bezrobotnych.

O wypaczeniu całej idei samorządności świadczy fakt nieprzejrzystość funkcjonowania tzw. działaczy izbowych. Pomimo decyzji Rządu o konieczności przejrzystości funkcjonowania czyli ujawniania powiązań z przemysłem farmaceutycznym, do dnia publikacji tego pisma, żadna Izba nie opublikowała takiego dokumentu.

Widać więc wyraźnie, że wprowadzenie przymusu przynależności do Izb, bardzo szybko uległo zwyrodnieniu i de facto służy koncernom prowadzającym procedury lecznicze, czyli marketing swoich produktów.

W tej sytuacji zwracamy się do adresatów w/w pisma o podjęcie skutecznych działań o przywrócenie praw konstytucyjnych w III Rzeczypospolitej.

Zarząd Główny FRECH

dr J. Jaśkowski

 

Pamiętaj!

 

Nie można na dłuższą metę wychowywać naród politycznie, bez przeprowadzenia „kanciastej” granicy pomiędzy pojęciami tak prymitywnymi jak: sojusznik i najeźdźca, wierny i zdrajca, swój i obcy, wróg czy agent” !.

Józef Mackiewicz.

„Taka ludność cofa się w rozwoju do form plemiennych”. jj


Polub nas na facebooku

Oceń ten artykuł
(6 głosów)



alexjones.pl Technologia i nauka Medycyna Ustawy o IZBACH a totalitaryzm państwowy w Polsce? Cz.2